FAQ | Dyslexie vaststellen

 

1. Wie mogen diagnostiek en behandeling uitvoeren?

Het Protocol Dyslexie Diagnostiek & Behandeling (voor de Zorg) geeft aan dat diagnostiek en behandeling plaats moeten vinden onder eindverantwoordelijkheid van een gekwalificeerd gedragswetenschapper. Dit is een gekwalificeerde Gezondheidszorgpsycholoog (Wet BIG), Kinder- en Jeugdpsycholoog (NIP) of Orthopedagoog-Generalist (NVO). Deze professionals zijn in staat en bekwaam om conform het protocol vast te stellen of er sprake is van Ernstige, Enkelvoudige Dyslexie zoals bedoeld in deze vergoedingsregeling. Indien de behandeling plaatsvindt in een multidisciplinair team, dan gebeurt dit onder eindverantwoordelijkheid van een van de bovengenoemde gekwalificeerde gedragswetenschappers.

Naar boven

 

2. Kan er bij een leerling met alleen spellingproblemen ook sprake zijn van dyslexie?

Over de vraag of dyslexie ook kan worden vastgesteld bij alleen spellingproblemen, bestaat discussie. In Nederland worden er twee definities van dyslexie gehanteerd:

  1. Dyslexie is een stoornis die gekenmerkt wordt door een hardnekkig probleem met het aanleren en het accuraat en/of vlot toepassen van het lezen en/of spellen op woordniveau (Stichting Dyslexie Nederland, 2008).
  2. Dyslexie is een specifieke lees- en spellingstoornis met een neurobiologische basis, die wordt veroorzaakt door cognitieve verwerkingsstoornissen op het raakvlak van fonologische en orthografische taalverwerking. Deze specifieke taalverwerkingsproblemen wijken proportioneel af van het overige cognitieve, en met name taalverwerkingsprofiel en leiden tot een ernstig probleem met het lezen en spellen van woorden ondanks regelmatig onderwijs. Dit specifieke lees- en spellingprobleem beperkt in ernstige mate een normale educatieve ontwikkeling, die op grond van de overige cognitieve vaardigheden geïndiceerd zou zijn (Blomert, 2006).

Volgens de SDN (definitie 1) kan alleen een spellingprobleem ook voldoende zijn om te spreken van dyslexie. Volgens Blomert (definitie 2) moet er altijd sprake zijn van een leesprobleem, om te kunnen spreken over dyslexie. In het kader van de vergoedingsregeling wordt de definitie van Blomert gehanteerd. Dat betekent dat een leerling met alleen spellingproblemen niet in aanmerking komt voor vergoede diagnostiek naar en eventuele behandeling van dyslexie. De definitie van SDN biedt wel ruimte om alleen bij spellingproblemen te kunnen spreken over dyslexie, maar dit onderzoek kan niet plaatsvinden binnen de vergoedingsregeling.

Naar boven